شی می‌خواهد ارتش چین را تا سال 2050 به کلاس جهانی برساند

رویاپردازان نظامی

کد: 13980513434980005

در دسترس نیست

، تهران ، (کارخانه‌آنلاین): در دهه 90، رهبران چینی، که با قدرت‌نمایی آمریکا در جنگ خلیج (1991) به خود آمده‌بودند، تصمیم گرفتند که توانایی مبارزه ارتش آزادی‌بخش را بهبود بخشند. آن‌ها به فکر درگیری‌های کوتاه و شدیدی در نیم‌کره چین بودند، مانند نبرد بر سر تایوان، که در آن نیروهای دریایی و هوایی، به اندازه نیروی زمینی اهمیت دارند.

رویاپردازان نظامی
از ابتدای سال 2016 به این سو، شی، نواحی هفت‌گانه نظامی را با پنج «تئاتر» جایگزین کرده‌است، که هریک از آن‌ها تحت نظر یک فرمانده قرار دارند. مثلا تئاتر شرقی می‌تواند برای جنگ با تایوان و ژاپن آماده شود. تئاتر مهم غربی هم برای مقابله با هند آماده شده‌است و تئاتر جنوبی مستقر در گوانگجو به دریای چین جنوبی رسیدگی می‌کند

چرا باید خواند: ارتش چین مانند تمام چیزهای دیگر این کشور رتبه یک را در دنیا دارد و یا بیشترین رشد را به خود اختصاص داده‌است. این کشور در ساخت سلاح‌های جدید رشدی سرسام‌آور داشته، اما ساختن سلاح جدید و استفاده از آن به روش قدیمی خیلی هم مفید نیست. به همین دلیل اصلاحات سازمانی و ساختاری هم لازم است.

طی یک دهه اخیر، ارتش آزادی‌بخش خلق (PLA) پول و سلاح زیادی به دست آورده‌است. از سال 2009 تا سال 2018، هزینه نظامی چین رشد 83 درصدی حقیقی کرده‌است که با فاصله بزرگ‌ترین رشد را برای یک کشور بزرگ جهان نشان می‌دهد. این هزینه باعث شده که چین بتواند به موشک‌های دقیق و سلاح‌های ضد ماهواره دسترسی پیدا کند و همین مسئله سلطه آمریکا بر اقیانوس آرام را به چالش کشیده‌است. شی شینپینگ، رهبر چین می‌گوید که «رویای چین» شامل «رویای داشتن نیروهای مسلح قدرتمند» هم می‌شود. و به همین خاطر است که آن‌ها قصد دارند تا سال 2035 ارتش آزادی‌بخش را کاملا مدرنیزه کنند و آن را به کلاس جهانی برسانند و به عبارت بهتر بتوانند از آمریکا تا اواسط این قرن پیشی بگیرند. تا همین حالا هم پیشرفت‌های بسیار زیادی حاصل شده‌است.
اصلاحات سازمانی شاید توجه کمتری را به خود جلب کنند نسبت به موشک‌هایی که در روز پنجم مارس به آسمان پرتاب شدند و ناوگانی از هواپیماهای بدون سرنشین و سلاح‌های سنگینی که به شکل الکترومغناطیسی تغذیه می‌شدند. چین تمام این سلاح‌ها را طی یک سال گذشته تست کرده‌است. با این حال آقای شی، متوجه شد که وارد کردن سلاح‌های جدید به یک نیروی نظامی قدیمی، خیلی هم کار مفیدی نیست. ارتش آزادی‌بخش خلق طی دوران جنگ سرد تشکیل شد تا از جنگ‌های زمینی موجود در خاک چین، هم در برابر آمریکا و هم در برابر شوروی از این کشور دفاع کند. پیاده‌نظام حجیم این کشور نیروهای دشمن را اسیر خود می‌کرد. در دهه 90، رهبران چینی، که با قدرت‌نمایی آمریکا در جنگ خلیج (1991) به خود آمده‌بودند، تصمیم گرفتند که توانایی مبارزه ارتش آزادی‌بخش را بهبود بخشند. آن‌ها به فکر درگیری‌های کوتاه و شدیدی در نیم‌کره چین بودند، مانند نبرد بر سر تایوان، که در آن نیروهای دریایی و هوایی، به اندازه نیروی زمینی اهمیت دارند. آقای شی متوجه شد که برای پیروزی در چنین جنگ‌هایی، ساختار نیروهای مسلح باید تغییر کند و همین مسئله باعث شد که طی سه سال اخیر، بیشترین اصلاحات در ارتش این کشور از زمان دنگ شیائوپنگ صورت گیرد.
 
ارتقای نرم‌افزاری
هدف اصلی شی ارتقای توانایی «پیوندی» ارتش این کشور است. این عبارت که از دایره لغات ارتش‌های غربی قرض گرفته شده‌است، به توانایی همکاری نیروهای مختلف نظامی اشاره دارد. مثلا فرض کنید در یک عملیات نظامی، نیاز باشد تا نیروی دریایی و هوایی عملیاتی مشترک داشته باشند. هرچه این خاصیت «پیوندی» ساختار این دو نیرو بالاتر باشد، آن‌ها با سادگی بیشتری می‌توانند عملیاتی موفق داشته باشند. این خاصیت در جنگ‌هایی به کار می‌آید که قرار است بسیار دورتر از مرزهای یک کشور اتفاق افتد و فرماندهان نظامی توانایی چینش نظامی از نزدیک را ندارند، به همین منظور نیروهای مختلف باید بتوانند بدون آن‌که دائما از بالا دستورالعمل دریافت کنند، با هم همکاری لازم را داشته باشند.
همان‌طور که حدس می‌زنید، الگوی اصلی این مدل چینی، ایالات متحده آمریکا است. در آمریکا هم طی لایحه گولدواتر-نیکلاس در سال 1986، اصلاحاتی اساسی در نیروهای مسلح پدید آمد تا این هدف میسر شود. تمامی سربازان و ملوان‌ها و خلبان‌ها منطقه‌ای را در مقابل خود می‌بینند مانند خلیج فارس یا اقیانوس آرام، و بر اساس تقسیمات منطقه‌ای، همه افراد از یک افسر منحصر به فرد دستور می‌گیرند.
در چین هم پیش از این‌که این اصلاحات صورت پذیرند، فرماندهان ارتش و نیروی دریایی در هفت ناحیه نظامی این کشور به مقرهای اصلی خدمتی خود گزارش می‌دادند و همکاری خاصی با هم نداشتند. از ابتدای سال 2016 به این سو، شی، این نواحی هفت‌گانه را با پنج «تئاتر» جایگزین کرده‌است، که هریک از آن‌ها تحت نظر یک فرمانده قرار دارند. مثلا تئاتر شرقی می‌تواند برای جنگ با تایوان و ژاپن آماده شود. تئاتر مهم غربی هم برای مقابله با هند آماده شده‌است و تئاتر جنوبی مستقر در گوانگجو به دریای چین جنوبی رسیدگی می‌کند.
همان‌طور که حدس می‌زنید، بازسازی ساختار نظامی چین اندکی ناراحتی در بین مسئولان این کشور ایجاد کرده‌است. افسران ارشد که مزایای خود را از دست داده‌اند، به شدت ناراحت هستند. سربازانی که تحرک نظامی خود را از دست داده‌اند، معمولا دلخوری خود را به خیالان‌ها می‌برند و به همین خاطر است که شی یک وزارت مربوط به بازنشستگان نظامی ایجاد کرد. با این‌حال درجه‌داران جوان‌تر از ارتقای بر اساس لیاقت بهره می‌برند و به این مسئله که ارتش آزادی‌بخش خلق بیش از پیش در فیلم‌های و تلویزیون حضور دارد، افتخار می‌کند و دائما از «جوان‌سازی نیروی نظامی» توسط آقای شی تقدیر می‌کنند. ابتدای ماه اکتبر امسال هفتادمین سال پیروزی حزب کمونیست در چین است و احتمالا این ارتش رژه‌ای از خود نشان دهد که مانند افتتاحیه المپیک 2008 پکن، همه را میخکوب کند.
 
منبع: اکونومیست 
منتشر شده در سرویس:

گزارش تحقیقی