با کارخانه آنلاین به آن سوی دیوارهای یک مرغداری قدم بگذارید

یک مرغ دارم روزی....

کد: 13980213393770005

در دسترس نیست

، تهران ، (کارخانه‌آنلاین): در گوشه ای از حیاط بسیار بزرگ مرغداری، فضای خالی پشت فنس وجود دارد که برای صاحب مجموعه یادآور خاطرات بسیار تلخی است؛ خاطره مرگ هزاران مرغی که زنده، زنده از سوی ماموران دامپزشکی داخل کونی های سفید رنگی ریخته شده

یک مرغ دارم روزی....
هر مرغ روزانه بین 110 تا 120 گرم دانه مصرف می کند

هر مرغداری ( مخصوصا مرغ تخمگذار) از دو بخش اصلی تشکیل شده است؛ سوله ها و یا سالن های نگهداری مرغ ها و سیلوهای خوراک یا دانه که زنده بودن مرغ به پر بودن آن ها بسته است، سیلوهای ذخیره و آسیاب های کنار آن تامین غذای روزانه مرغ ها را برعهده دارند.

« یک مرغ دارم روزی یکی تخم می زاره، چرا یکی؟ پس چند تا؟ سه تا، چرا سه تا؟ پس چند تا و....» برخلاف قصه این بازی کودکانه در یک مرغداری خبری از مرغانی نیست که روزی چند تخم بگذارند و مدیر یکی از مرغداری های بزرگ تهران به شوخی می گوید اگر مرغ های من روزی یک تخم هم بگذارند از آن ها تشکر می کنم. او که از جوانی وارد شغل مرغداری شده است و حالا بیش از دو دهه است به این کار مشغول است، می گوید در جهان واقعی یک مرغداری نه خبری از مرغ تخم طلا هست که اگر بود من خودم یکی از آن ها را می خریدم و نه خبری از مرغ هایی که با هر بار روشن و تاریک شدن فضا تخم جدیدی بگذارند. ما وقتی یک مرغ تخم گذار حدودا سه ماهه است آن را می خریم و بعد از اینکه دو ماه به آن دانه دادیم تازه به مرحله بلوغ و تخم گذاری می رسد و خیلی هنر کند تنها روزی یک تخم می گذارد؛ تازه اگر هیچ مشکلی پیش نیاید، نه استرس بگیرد و تو لک برود و نه خدای نکرده بیماری مانند آنفولوآنزا بگیرد که دیگر حساب خودش و همه سرمایه ما با «کرام الکاتبین» است. او در پاسخ به این سوال دیرینه فلاسفه که «اول مرغ بوده یا تخم مرغ» با خنده می گوید:« تخم مرغ»

----

کمی از مرکز منطقه صفادشت در نزدیکی ملارد که فاصله می گیرید و چند جاده خاکی را پشت سر می گذارید و پیچ و تاب می خورید از دور سوله هایی با چند سیلو نمایان می شود، اینجا یکی از مرغداری های صنعتی بزرگ اطراف پایتخت با ظرفیت نگهداری 350 هزار مرغ تخمگذار (درحال حاضر حدود 200 هزار مرغ در آن نگهداری می شود) است که بخشی از تخم مرغ روزانه تهرانی ها و شهرستان های اطراف را تامین می کند. در این مجموعه که تنها به پرورش مرغ های تخمگذار اختصاص دارد روزانه 800 کارتن ( در هر کارتن 6 شانه با 30 تخم مرغ قرار دارد) یعنی 144 هزار تخم مرغ و در سال به صورت میانگین بیش از 52 میلیون تخم مرغ تولید می شود؛ البته اگر همه چیز به صورت عادی پیش برود و ابر و باد و مه و خورشید فلک دست به دست هم بدهند و هیچ بیماری به مرغ داری نیفتد.

صدای باد با زوزه سگ های نگهبان داخل مرغداری که به دلیل حضور غریبه ها حساس شده اند، ترکیب شده و سکوت فضای نسبتا سرسبز مجموعه را برهم زده است؛ نکته جالب این است که در فضا تنها صدایی که اصلا به گوش نمی رسد؛ «قد، قد» هزاران مرغی است که اینجا نگهداری می شوند. از پشت نرده های ورودی چیزی که توجه ها را به خود جلب می کند، چاله آبی است که درست بعد از در قرار گرفته و در نگاه اول تصور می کنید با آب آخرین باران پر شده است اما فلسفه وجودی این چاله به تمیز و ضد عفونی شدن لاستیک ماشین هایی باز می گردد که داخل مجموعه می شوند. در یک مرغداری به قول یکی از مرغداران بزرگ کشور ناموسی ترین چیز « رعایت مسائل بهداشتی» است که همه چیز به آن وابسته است زیرا جان مرغ ها و سرمایه مرغدار را تضمین می کند. هر ماشینی که بخواهد وارد مجموعه شود اول باید داخل این چاله که عمق چندانی هم ندارد بشود و بعد زیر اتاقکی کوچک قرار گیرد و با گازی مخصوص استریل شود و پس از آن مجوز ورود به مجموعه را پیدا خواهد کرد؛ سختگیری که البته تنها شامل وسایل نقلیه نمی شود و دامنه آن همه افرادی که به مرغداری پا می گذارند را در بر می گیرد حتی صاحب مجموعه.

شما برای ورود به مرغداری باید از اتاق نگهبانی عبور کنید و همین جا هست که چند دقیقه ای انتظار می کشید تا استریل شوید؛ این موضوع شاید در تمام مرغداری ها رعایت نشود ولی می تواند نقش مهمی در حفظ سلامت مرغ ها داشته باشد. با ورود به اتاقک جلوی در، نگهبان شما را به نشستن روی صندلی دعوت می کند و در گوشه ای از اتاق دکمه ای را که روی دستگاه خاصی جای گرفته فشار می دهد و می گوید چند لحظه صبر کنید تا پاک، پاک شوید. دستگاه که صدای نسبتا بلندی هم دارد، گاز مخصوصی تولید و در فضا متصاعد می کند که به استریل و پاک کردن لباس ها و بدن شما از هرگونه میکروب و آلاینده ای که ممکن است با خود به داخل مجموعه حمل کنید و جان مرغ ها را به خطر بیندازد، منجر می شود. البته برای ورود به سالن های مرغداری باید لباس مخصوص سفید رنگی هم بپوشید. بعد از خاموش شدن دستگاه نگهبان در ورودی به حیاط مجموعه را باز می کند و مجوز ورود شما صادر می شود.

از سیر تا ذرت

هر مرغداری ( مخصوصا مرغ تخمگذار) از دو بخش اصلی تشکیل شده است؛ سوله ها و یا سالن های نگهداری مرغ ها و سیلوهای خوراک یا دانه که زنده بودن مرغ به پر بودن آن ها بسته است، سیلوهای ذخیره و آسیاب های کنار آن تامین غذای روزانه مرغ ها را برعهده دارند؛ موضوعی که در مجموعه های صنعتی و تخصصی با هزاران قطعه مرغ از حساسیت بسیار زیادی برخوردار است. به قول صاحب این مجموعه به مرغ ها نمی توان گفت که خوراک و دانه در بازار نیست و یا کامیون ها اعتصاب کرده اند و بار از جنوب نیامده است؛ « هر جور شده باید خوراک تامین شود حتی شده از زیر سنگ زیرا معمولا سوله های ذخیره خوراک تنها می توانند کفاف چند روز مصرف هر مرغداری را بدهند. مصرف خوراک در مجموعه های بزرگ بسیار بالا است.» او همچنین می گوید:« اگر فقط چند روز به مرغ ها خوراک نرسد اولا تعداد زیادی از آن ها می میرند و ثانیا سیکل تخمگذاری آن ها به کلی تغییر می کند و هر دو این ها برای یک مجموعه یعنی زیان بسیار زیاد.»

هر مرغ به صورت میانگین روزانه بین 110 تا 120 گرم خوراک مصرف می کند و معمولا مهم ترین ترکیب غذایی آن ها از ذرت، سویا و انواع کنستانتره ها که با ترکیب ویتامین ها و ریز مغذی ها تهیه شده، تامین می شود. ترکیب غذای مرغ روی محصول تخم مرغی که تولید می کند اثرات بسیار زیادی دارد و به همین علت هم هرچقدر فرمول خوراک با استفاده از مواد با کیفیت تر و ویتامین ها و... تهیه شود، تخم مرغ بهتری تولید می شود.

کامیون های بار خوراک که معمولا از بندرعباس انواع ذرت و سویای وارداتی و... را به داخل مرغداری حمل می کنند با استریل شدن مجوز ورود می گیرند و به بخش شرقی مجموعه که سیلوی نگهداری خوراک در آن قرار گرفته می روند و تا با رفتن روی باسکول و وزن کشی، بار خود را داخل چاله ای که در کنار سیلوها قرار گرفته، تخلیه کنند. در کنار سیلوهای ذخیره سازی، بخش آسیاب ها قرار گرفته است، جایی که در اصل نقش آشپزخانه مرغداری را برعهده دارد و خوراک روزانه مرغ ها اینجا تهیه می شود. در این بخش از مجموعه دو کار صورت می گیرد یکی خورد کردن انواع دانه ها به اندازه ای که برای مرغ ها قابل خوردن و هضم باشد و دوم ترکیب کردن آن ها به نسبت های در نظر گرفته شده. با ورود به این بخش غبار زیادی از دانه های ذرت و سویای خورد شده که در فضا به رقص درآمده اند و زیر نور خورشید بیرون آمده از گوشه سوله نمایان هستند، توجه ها را جلب می کند. اما در بخش آسیاب های این مجموعه، نکته جالب دیگری هم وجود دارد که اول بوی آن را حس می کنید و بعد با کمی دقت تصویرش را هم می بییند؛ جعبه های سیر. با دیدن جعبه های چیده شده سیر روی هم شاید در لحظه به ذهنتان این سوال خطور کند که «تا حالا حس کردید دهان مرغ بوی سیر بدهد؟» و هنوز پاسخی برای آن پیدا نکرده اید که یکی از مدیران مجموعه می گوید ما در ترکیب غذای مرغ ها باتوجه به اینکه در فصل سرما قرار داریم و خطر ابتلا به بیماری ها بیشتر می شود از کمی سیر استفاده می کنیم، چون هم آنتی بیوتیک طبیعی دارد و هم سرشار از ویتامین ها و ریز مغذی های مفید است.

هر مرغ به صورت میانگین روزانه بین 110 تا 120 گرم خوراک مصرف می کند و معمولا مهم ترین ترکیب غذایی آن ها از ذرت، سویا و انواع کنستانتره ها که با ترکیب ویتامین ها و ریز مغذی ها تهیه شده، تامین می شود.

آسیاب ها که در گوشه ای از سوله قرار گرفته اند با سر و صدای زیاد مشغول خورد و ترکیب کردن خوراک مرغ ها هستند و کارگرانی هم که در کنار آن ها قرار گرفته اند خوراک تولید شده را داخل گونی های مخصوصی می ریزند تا در زمان لازم از طریق لوله ها که در همین مجموعه قرار گرفته و تا سالن های نگهداری مرغ ها کشیده شده، منتقل کنند. یکی از مدیران مجموعه می گوید در این مرغداری روزانه 20 تن (20 هزار کیلوگرم) خوراک مصرف می شود و این به معنی آن است که آشپزخانه این مجموعه یعنی آسیاب ها و کارگرانش باید از صبح تا شب مشغول به کار باشند. فقط برای لحظه ای تصور کنید که 200 کیسه 100 کیلوگرمی برنج یا آرد در گوشه ای انبار شده باشد، چه حجم زیادی را اشغال می کند، این تصویر میزان مصرف تنها یک روز خوراک این مرغداری است آن هم در شرایطی که بازار بی ثبات است و قیمت ها دائم افزایش پیدا می کند. یکی از مدیران مجموعه می گوید شما فقط فکر کنید که نسبت به روز قبل قیمت ذرت و سویا تنها 50 تومان افزایش پیدا کند، این یعنی یک میلیون تومان به هزینه مجموعه ما افزوده می شود و حالا تصور کنید که ما ذرت را سال گذشته 400 تومان خریداری می کردیم و حالا قیمت آن به 1140 تومان رسیده و یا کنستانتره که قیمتش 4 هزار تومان بود در مقطعی به 10 هزار تومان هم رسید و حالا 8500 تومان به فروش می رسد؛ خب همه این ها هزینه است و به بی ثباتی مجموعه دامن می زند.»

مرغ هایی که پر، پر شدند

در گوشه ای از حیاط بسیار بزرگ مرغداری، فضای خالی پشت فنس وجود دارد که برای صاحب مجموعه یادآور خاطرات بسیار تلخی است؛ خاطره مرگ هزاران مرغی که زنده، زنده از سوی ماموران دامپزشکی داخل کونی های سفید رنگی ریخته شده و به دلیل مشکوک بودن به بیماری آنفولوآنزا زیر خروارها خاک دفن شدند. او می گوید سال گذشته چون در منطقه نمونه های آنفولوآنزا دیده شده بود یک روز برای بازدید به مرغداری ما هم آمدند ولی هیچ مورد مشکوکی دیده نشد و حتی نمونه برداری هم کردند اما چند ساعتی بیشتر نگذشته بود که واحد ما را قرنطینه کردند و بدون اینکه حتی منتظر جواب آزمایش ها باشند، با آوردند تعداد زیادی کارگر و ماشین های لودر شروع به کندن بخشی از حیاط مجموعه و ریختن مرغ ها داخل گونی و دفن آن ها کردند. صاحب این مرغداری که در 10 سال گذشته سه بار به دلیل آنفولوآنزا تمام سرمایه اش را در یک شب از دست داده است، ادامه می دهد: « تلخ ترین روز زندگی هر مرغداری این است که شاهد مرگ دسته جمعی هزاران مرغی هایش باشد.» بسیاری از فعالان حوزه مرغداری از عملکرد وزارت جهاد و کشاورزی و سازمان دامپزشکی نسبت به کنترل بیماری آنفولوآنزا و اقدامات مناسب برای پیشگیری شکایت می کنند و می گویند مدیران این نهادها به جای اینکه به فکر جلوگیری از بروز بیماری و مرگ چندین میلیون مرغ باشند در زمان بروز بیماری فقط به فکر جمع کردن سریع موضوع با قرنطینه کردن واحدها و کشتن چند میلیون مرغ هستند. مدیر یکی از مرغداری ها می گوید: بعد از هر بار شیوع آنفلوآنزا و کشتن مرغ ها وزارت جهاد کشاورزی همه جا اعلام می کند که خسارت واحدها پرداخت می شود و نگرانی نداشته باشند در صورتی که این واقعی نیست زیرا شرکت های بیمه تنها بخشی از هزینه ها را پرداخت می کنند و کارشناسان آن ها از هر راهی استفاده می کنند تا عدد پایین تری را به واحدهای مرغداری پرداخت کنند. سال گذشته واحد ما به دلیل آنفلوآنزا 7 میلیارد تومان ضرر کرد ولی تنها 2 میلیارد آن را پرداخت کردند و بعد از چند ماه که دوباره توانستیم مجوز لازم برای راه اندازی مجدد واحد را بگیریم و اقدامات اولیه برای ریختن دوباره مرغ را انجام دهیم باتوجه به گرانی ها مجبور شدیم چند برابر هزینه کنیم.» او می گوید:« حمایت های دولت در زمانی های بحرانی همچون آنفلوآنزا بسیار کم است و بیشتر از اینکه باعث دلگرمی صاحبان مرغداری شود که حامی دارند باعث دلسردی آن ها می شود.» در حیاط بزرگ مرغداری هر چند دقیقه یک بار صدای بلندی شنیده می شود که توجه ها را ناخداآگاه به سمت خود جلب می کند و حتی ممکن از شما را برای لحظه ای به وحشت بیندازد. وقتی از صاحب مرغداری درباره آن می پرسیم با نشان دادن چیزی شبیه تفنگ که در نزدیک سیلوی خوراک رو به آسمان نشانه گرفته است، می گوید:« این وسیله با ایجاد صدا باعث می شود که پرنده ها از محیط مرغداری فاصله بگیرند، پرنده های وحشی مهم ترین منبع انتقال و آلوده کننده مجموعه ها به بیماری های خطرناک از جمله آنفلوآنزا هستند و یک فضله کوچک یک پرنده می تواند عامل ابتلا ده ها هزار مرغ به آنفلوآنزا باشد.»

زندگی ماشینی مرغ ها در قفس

در بخش بالایی حیاط بزرگ مجموعه حدود 10 سوله به ردیف کنار هم قرار گرفته اند که تعدادی از آن ها سالن های نگهداری مرغ های تخمگذار هستند و هر کدام حدود 100 متر طول و 15 متر عرض دارند، سالن هایی که با قرار گرفتن در کنار آن هم حتی صدایی از مرغ ها شنیده نمی شود تاجایی که تصور می کنید، مرغ ها خواب هستند اما نه اتفاقا کاملا بیدارند و مشغول خوردن غذا.  قبل از ورود به سالن های اصلی نگهداری مرغ ها شاید تصویری که در ذهنتان دارید، فضای بسیار بزرگی است که هزاران مرغ در آن رها شده اند و روی زمین چرخ می خورند و هر از چندی به دانه ها و ظرف های آبی که در فضا برای آن ها گذاشته شده، نوک می زنند اما این تصویر را با ورود به سالن یک مرغداری صنعتی باید کاملا عوض کنید؛ چیزی که در این مجموعه می بینید نگهداری مرغ ها نه روی زمین بلکه روی هوا و داخل قفسه هایی مرتب کنار هم است که همگی روی صفحه بزرگ فلزی شیب دار قرار گرفته اند و طولی تقریبا برابر کل سالن دارد.در داخل سالن و در 5 راهرو دو ردیفه قفسه ها روی همان سطح فلزی چیده شده اند و به گفته یکی از مدیران مجموعه محل زندگی حدود 80 هزار مرغ تخمگذار هستند. مرغ هایی که حالا صدای قد، قد و بالا و پایین پریدن و بال زدنشان در قفس های 50 در 30 سانتیمتری شنیده می شود ولی باز هم به اندازه جمعیت 80 هزارنفریشان که در کنار زندگی می کنند، نیست. خطوط تولید در سالن ها از مجموعه ده ها قفسه که به صورت میانگین 5 تا 7 مرغ در آن ها زندگی می کنند؛ البته زندگی که چه عرض کنم؛ تنها زیست می کنند، تشکیل شده است. در این قفس ها مرغ ها تنها ساعت های بسیار زیادی به غذاهای آماده شده نوک می زنند، معمولا 7 تا 8 ساعت می خوابند و هر 23 ساعت معمولا یک تخم می گذارند و حداکثر تحرک آن ها در قفس های کوچکشان به جا به جایی که در برخورد با یکدیگر دارند، خلاصه می شود. برای آن ها به جز خوردن، خوابیدن و البته تخم گذاشتن هدفی تعریف نشده است و زندگی ماشینی در خدمت بشریتشان در قفسه ها و خطوط فول اتوماتیک به همین ها خلاصه می شود.

این مرغ ها همچون داستان های غیر واقعی که در آن ها تخم طلا می گذارند اصلا قرار نیست مانند قصه ماهی سیاه کوچولوی صمد بهرنگی به جایی هم برسند و جهان برای آن ها به همین قفس های سلول شکل و حدکثر سالنی که در آن زندگی می کنند خلاصه می شود. این مرغ ها اگر هم بخواهند نمی توانند جهان دیگری را تجربه کنند و اتفاقا باید از روزی بترسند که بعد از ماه ها تخم گذاشتن دیگر همچون قبل روزی یک تخم نمی گذارند و در زندگی مکانیکی خود صرفه اقتصادیشان را برای مرغداری ها از دست می دهند و معمولا به کارخانه های تولید سوسئیس و کالباس فروخته می شوند؛ مرغ های بیچاره ای که تنها بعد از ماه ها تخم گذاری، وقتی رنگ جهانی خارج از سالن مرغداری را می بینند و هوایی تازه می خورند که باید برای مرگ و تبدیل شدن به سوئیس و کالباس خودشان را آماده کنند. یکی از مدیران مرغداری می گوید گوشت مرغ های تخم گذار خیلی خوشمزه تر از مرغ های گوشتی است ولی چون دیر پخته می شوند معمولا بعد از طولانی شدن سیکل تخم گذاری بعد از حدود 10، 11 ماه به کارخانه های سوئیس و کالباس سازی فروخته می شوند.

مرغداری هایی با بهره وری بالاتر

سالن های مرغداری سنتی که در آن ها مرغ ها روی زمین رها می شوند نسبت به سالن های مرغداری های صنعتی و اتوماتیک هم بهره تولید پایین ترین دارند، هم از نظر نگهداری، پاکیزگی و سلامت شرایط بدتری را تجربه می کنند و هم اینکه تولیدشان پایین تر است. یکی از مدیران این مرغداری صنعتی می گوید:« در سالن های مرغداری های صنعتی امکان نگهداری حدود 70 تا 80 هزار مرغ به صورت استاندارد تعریف شده جهانی وجود دارد در صورتی که در همین سالن به روش سنتی تنها 30 تا 40 هزار مرغ حداکثر می توان پرورش داد از طرف دیگر در روش صنعتی برای تولید هر یک کیلوگرم تخم مرغ 2.5 کیلیوگرم خوراک مصرف می شود ولی این عدد در مرغداری های سنتی حتی به بیش از 3 کیلوگرم هم می رسد. علاوه براین ها تلفات از بین رفتن تخم مرغ ها در روش های سنتی بسیار زیاد است زیرا همه کارها با دست انجام می شود از دادن دانه تا جمع آوری تخم مرغ ها در صورتی که در مجموعه های صنعتی برای همه این ها فکر شده است تا بیشترین میزان تولید با کمترین فضا شکل بگیرد و این بعنی افزایش بهره وری.»

نکاتی که این مدیر مرغداری به آن اشاره می کند را با قدم زدن در راهروهای سالن مرغداری که در دو سوی آن مرغ های سفید رنگ زیبا داخل قفسه ها و در سه ردیف از بالا تا پایین نگهداری می شوند، می توان دید. مرغ هایی که با عبور از کنارشان حساس شده و بالا و پایین می پرند و تاج قرمز روی سرشان زیر سقف چند وجبی قفس تاب می خورد و حتی گیر می کند، مرغ هایی که گاهی نگاهی نیز رو به بالا و پایین می کنند و البته مشخص نیست که جهان بینی یشان نسبت به تصویری که از شما می بینند، چیست؟ کارگری که در سالن کار می کند و یا بهتر است بگوییم در سالن زندگی می کند، زیرا روزانه حدود 8 ساعت را در بین قفسه مرغ ها می چرخد، می گوید مرغ ها خیلی حساس هستند به خصوص به رنگ هایی مثل قرمز و سفید که آن ها را عصبی می کند و حتی روی تخم گذاشتنشان اثرات منفی دارد. « مرغ حیوان خیلی باهوشی هست، مثلا من خودم که اول به اینجا آمده بودم وقتی از داخل راهروها و کنار قفسه ها عبور می کردم مرغ ها بالا و پایین می پریدند ولی بعد از چند روز انگار که با من آشنا شدند و دیگر هیچ واکنشی به راه رفتن من ندارند و انگار به حضور من عادت کرده اند.»

از چند برابر قیمت خوراک تا بی ثباتی بازار

« بزرگترین مشکل واحدهای مرغداری به تامین خوراک با قیمت مناسب بر می گردد.» صاحب یکی از مرغداری های بزرگ اطراف تهران که دوست ندارد نامی از او برده شود می گوید خوراک مرغ یا به صورت انحصاری دست دولت است و یا برخی از اشخاص خاص و مرغدارها هم مجبور هستند با هر ساز آن ها به رقصند و کنار بیایند چون اگر تنها چند روز خوارک به مرغداری نرسد همه مرغ ها تلف می شوند. او می گوید:« وقتی کالایی انحصاری دست گروهی خاص باشد و واسطه ها، این افراد هر کاری که دوست داشته باشند انجام می دهند، قیمت را بالا و پایین می کنند، عرضه را محدود می کنند و ده ها کار دیگر و مرغدار هم کاری از دستش بر نمی آید؛ یا باید واحد را تعطیل کند و یا اینکه شرایط را به اجبار بپذیرد و به آن تن بدهد. شما فکر کنید فقط کافی است نسبت به امروز، فردا 100 تومان روی قیمت هر کیلو خوراک یک مرغداری بزرگ که روزی 20 تا 30 تن مصرف دارد برود این یعنی اضافه شدن 2 تا 3 میلیون تومانی هزینه در یک روز و 20 میلیون تومانی در یک هفته.»

یکی دیگر از مرغداران در تکیمل حرف های این مرد می گوید:« برای راه اندازی یک واحد صنعتی مرغداری چندین میلیارد تومان سرمایه لازم است ولی خواب این سرمایه و بازگشت آن طولانی است تازه اگر هیچ مشکلی مانند بیماری های خطرناک پیش نیاید و هر چقدر هم که زمان می گذرد باتوجه به افزایش هزینه ها خواب و ریسک سرمایه برای راه اندازی و اداره واحد مرغداری بیش از گذشته می شود.»

علاوه بر مشکل تامین خوراک و دانه؛ یکی از مشکلاتی که واحدهای مرغداری با آن رو به رو هستند و نسبت به آن گلایه دارند به افزایش قیمت ها و هزینه ها در ماه های گذشته باز می گردد که به گفته صاحب یکی از واحدها کار را برایشان سخت کرده است:« همه مردم افزایش قیمت تخم مرغ و مرغ را می بینند و هر روز روزنامه ها تیتر می زنند که تخم مرغ گران شد، مرغ ها تخم طلا گذاشتند و با طنز می نویسند که مگر مرغ ها دلار می خورند که رشد قیمت داشته اند؟ اما کسی این طرف ماجرا را نمی بیند که واقعا مرغ ها دلار خورده اند و همه هزینه هایشان درماه گذشته با رشد قیمت ارز افزایش پیدا کرده است، قیمت انواع خوراک مثل سویا و ذرت که وارداتی هم هستند چند برابر شده است، قیمت کنستانتره چند برابر شده و حتی کارتن و شانه ساده تخم مرغ هم رشد آنچنانی داشته در شرایطی که قیمت شانه تخم مرغ دو برابر شده.» او در ادامه می گوید هیچ واحدی از افزایش قیمت ها راضی نیست چون به همان اندازه هزینه ها بالا رفته است، ما حاضریم همه چیز به حالت قبل باز گردد و قیمت یک کیلوگرم تخم مرغ هم همان 4 هزار تومان سال گذشته باشد. « سال گذشته قیمت یک کارتن خالی تخم مرغ 850 تا 900 تومان بود ولی امسال در مقطعی به 4 هزار تومان هم رسید و الان 3 هزار تومان فروخته می شود یا قیمت همین شانه های تخم مرغ سال گذشته بود 90 تومان اما حالا رسیده به 400، 500 تومان، اما این چقدر به چشم مردم و مصرف کنندگان می آید؛ هیچی.»

مدیر یکی از واحدها هم به مشکل نقدینگی واحدها اشاره کرده و می گوید:« قبلا خریدها مدتی انجام می شد ولی حالا همه پولشان را نقد می خواهند و سوال اصلی این است که یک واحد مرغ داری مگر روزانه چقدر نقدینگی در اختیار دارد که از پس هزینه های خرید چند تن خوراک، پرداخت پول حمل کامیون و... به صورت نقدی بر بیایید.» او در ادامه می گوید:« از زمانی که کامیون داران اعتصاب کردند همه چیز پیچیده شده است زیرا اول خوراک از بندر عباس به تهران نمی رسید و واحدها مشکل پیدا کرده بودند و الان هم که کامیون ها کار می کنند، کرایه ها را به صورت چشم گیری افزایش داده اند و از همان بندر قیمت را طی می کنند و اگر مخالفت کنید بار را اصلا نمی آورند. قیمت تنی 100 تومان بار در ماه های گذشته حتی به 220 تومان هم در زمان اعتصاب ها رسید و حالا کسی با کمتر از 150 تومان اصلا کار نمی زند.»

دراین مجموعه مرغداری صنعتی که برای راه اندازی هر سالن آن بدون در نظر گرفتن هزینه های زمین و سالن نیاز به حدود 20 میلیارد تومان سرمایه است، همه چیز به صورت اتوماتیک و با کمک دستگاه های پیشرفته انجام می شود، از دانه و آب دادن به مرغ ها تا جمع آوری تخم مرغ و حتی فضولات. همچنین در هر کدام از سالن ها تنها یک یک کارگر آن هم برای سرکشی به قفسه ها و تنظیم هوا و مراقبت از مرغ ها حضور دارد تا جلوی بروز هر اتفاق ناگواری را بگیرد در حالی که در مرغداری های سنتی برای نگهداری (دادن غذا، جمع آوری تخم مرغ ها و...) هر 7 هزار مرغ باید به صورت استاندارد 4 کارگر به کار گرفته شوند. در این مجموعه خوراک مرغ ها که به کمک لوله هایی از آسیاب ها به سالن ها منتقل شده اند روی نقاله ای به صورت برنامه ریزی شده چرخ می خورند و مرغ ها با آمدن به جلوی قفسه ها دائم به خوراک ها نوک می زنند. تصویر جالبی که شما با قرار گرفتن در راهروها و به صورت ردیفی می بینید این است که دهه ها مرغ دائم گردن هایشان را پایین و بالا می برند و غذا می خورند. نقاله ای که خوراک را از جلوی قفسه ها عبور می دهد در طول روز بارها حرکت می کند تا همه مرغ هایی که در قفسه ها نگهداری می شوند شانس خوردن غذا را پیدا کنند زیرا به صورت طبیعی ابتدا مرغ هایی که زور بیشتری دارند و درشت تر هستند برای خوردن قفسه می آیند و وقتی کاملا سیر شدند و تمالی به خوردن غذا نداشتند حالا مرغ های دیگری هم که کنار آن ها نگهداری می شوند، این فرصت را پیدا می کنند. همچنین از بالای هر کدام از این قفسه ها لوله باریکی با نوکی گرد وجود دارد که به آن نیپل ( کلمه ای انگلیسی به معنی نوک سینه) می گویند. میله ای که مرغ ها شرطی شده اند و می دانند که با نوک زدن به آن می توانند آب بخورند. علاوه براین دو نکته جالب دیگر هم در قفسه هایی که مرغ ها در آن ها نگهداری می شوند وجود دارد؛ یکی اینکه سطح فلزی که زیر پای مرغ ها مشبک است و پایین آن سطح فلزی دیگری جای گرفته که فضولات داخلش ریخته و با این روش به سمت انتهای سالن برده شده و از مجموعه خارج می شود و نکته مهم تر اینکه سطحی که قفسه ها در آن جای گرفته کمی شیب دارد تا تخم مرغ ها بعد از خروج از بدن مرغ غلت بخورند و بدون اینکه آسیبی ببینند روی نوار نقاله پارچه ای که جلوی قفس ها قرار دارد، جای بگیرند و بعد جمع آوری بشوند. تخم مرغ ها سفید و بیضی شکلی که با عبور از داخل راهروهای سالن مرغداری دانه، دانه روی نقاله کرم رنگ خودی نشان می دهد و بعد با خوردن دکمه تسمه نقاله از داخل اتاق ورودی سالن، پشت هم شروع به حرکت می کنند تا از سالن مرغداری به سمت سالن بسته بندی که در آخرین نقطه حیاط مرغداری جای گرفته حرکت کنند.

کارگران مشغول کارگران 

در مرغداری های صنعتی بیشترین تجمع کارگران را در سالن بسته بندی می بینید؛ کارگران در چند ردیف رو به روی هم قرار گرفته اند و تخم مرغ هایی که روی نقاله به سالن بسته بندی می رسند را برداشته و بعد از بررسی آن ها از نظر سلامت ( شکستگی نداشته باشند، تمیز باشند و...) و درج تاریخ تولید روی آن ها با استفاده از یک چاپ لیزری داخل شانه ها چیده و هر 6 شانه را داخل یک کارتن بسته بندی می کنند. کارتن هایی که در گوشه ای از سالن روی هم چیده می شوند تا با رسیدن ماتشین ها راهی بازار و بعد هم سفره خانواده ها شوند. 

منتشر شده در سرویس:

کارخانه دار